
قبل از دستور:
اين نامه حاج واشنگتن است به يك حاجي ديگر از جنس حاجيهاي كربلاي پنج و فتح المبين. به يك رزمنده جبهه هاي دفاع مقدس. مناسبت اين نامه هم گراميداشت هفته دفاع مقدس است. از اينجا به بعد هر كجا كلمه حاجي ميبيند منظور آن حاجي است نه اين حاجي واشنگتني.
*****
اي غربت نشين كهف: ميدونم كه سه چهار روز از هفته اي كه به نام تو نامگذاري شده، ميگذره. اما به دل نگير! وقت نداشتم خوب.
بزار قبلش يك سلام هم به تو و هم به تمام بر و بچس دهلاويه، مهران، فكه، فاو، شلمچه، سوسنگرد، حاج عمران، خرمشهر و ... داشته باشم. بزار قبل از اينكه درد دلم را با تو بگم يك كمي اين سر پر باد و غرورم را پيش تو و همه بر و بچس باحال اون دوران خم كنم و بگم: بزرگمردان خسته نباشين.
ميدوني دلاور! ما آدمهاي ايراني شديدا دچار روزمرگي و فراموشي شديم. صبح كه از خواب پا ميشيم هنوز به امورات شخصي خودمون كامل نرسيديدم و هنوز آخرين قطرات ادرار كه از شدت نشستن پاي ماهواره به صورت ام پي تري در اومده رو كلا تخليه نكرديم كه بايد بزنيم به دل خيابونها و بريم سراغ كسب يك لقمه نون براي گذران زندگي. آخ چه راحت بودين شماها. ديگه باور كن حتي اقوام نزديك خودمون رو هم كامل نميبينيم. از تو چه پنهون حتي براي اينكه اونا رو نبينيم صدها كلك درشت و ريز سوار ميكنيم تا نبينمشون. خوب البته تقصير ما نيست ها گرفتاريم حاجي! خرج و مخارج اهالي منزل را از زير زمين بيرون بكشيم خيلي هنر كرديم و ديگه براي خاله بازي زياد مجالي باقي نميمونه.
اما همه اينها دليل نميشه كه از اصحاب كهف ياد نكنيم.
مومن! يادمون نميره كه اصحاب كهف چقدر بر گردن ما حق دارن. درسته وقتي بعضي از اونا رو سوار بر ويلچر ميبينيم شايد رومون رو بكنيم اونور كه نكنه خداي ناكرده به ما بگن: برادر! كمك كن از عرض خيابون رد شيم. اما حاجي جون! باور كن هنوز ديني كه شما بر گردن ما گذاشتين اونقدر بزرگه كه رهايي ازش به اين سادگيها ممكن نيس.
اون موقعها كه مسابقه ايثار بود و هم انديشان تو سر اينكه كي بيشتر ميتونه خدمت بكنه ، همه زندگيشونو تعطيل كردن؛ اين ماها بوديم كه داشتيم تست كنكور ميزديم كه شايد بريم دانشگاه و براي خودمون بشيم مهندس.
حاجي! درك نميكرديم كه مگه ميشه آدم اينقدر ك..سخل باشه و زن و زندگيشو رها كنه از كارش بگذره و بره تو دل آتيش دشمن. همينجا بذار اعتراف كنم كه بعضي وقتا بهتون ميخنديديم.
آخه حاجي! ما كه از اهالي كهف نبوديم كه حرف شما رو بفهميم. اين درست كه ما هم مثل شما زاده دوران ستمشاهي بوديم و تقريبا خون سياهرنگ اون دوران رو تو رگهامون دوونده بوديم و از تغذيه رايگان محمدرضا شاه خورده بوديم، ولي كردارتون نشون ميده تغذيه شما و بر و بچس با ما فرق داشت. ما تغذيه دهه پنجاه رو خورده بوديم كه نفتمون تو اوپك پادشاهي ميكرد و شماها تغذيه دهه سي و چهل رو خورده بودين كه توش مصدق تجربه شده بود. همين كافي بود حاجي! ما مال دوران ناز و نعمت بوديم و شما از دوران نقمت بيرون آومده بودين.
دلاور! فيلمهاي جبهه و جنگتون (البته اون مستنداش و نه اون سينمايي هاي مسخره ش رو) تقريبا كامل ديدم. نه از طريق صدا و سيما بلكه از طريق آرشيو همون حاج مرتضي آويني و بقيه بچه ها. آخه ميدوني حاجي! تلويزيون ما ديگه پر از سريالهاي آبكي شده و ديگه تايمي براي نشون دادن دوران اصحاب كهف نداره. اصلن ميگن اون دوران بو ميده. وقت اون حرفا ديگه گذشته. آآآآي حاجي جون! دلمون ميگيره به خدا.
براي اينكه زياد هم فراموش نشين براتون هر سال موقع شهريور كه ميشه يك هفته به نام دفاع مقدس برگزار ميكنيم. البته خوب ميدونيم كه اينا هم مصرف داخلي و خارجي داره و در باطن براي اصحاب كهف، كمتر دلي وجود داره كه ديگه بطپه. البته ميدونيم كه اين كارا مثل قسم حضرت عباسي ميمونه كه از پشتش دم خروس هويداست. هنوز هم بعضي وقتا بر و بچس رو ميبينم كه نسخه به دست دنبال دوا و درمون همون مرضهايي هستن كه دوران دفاع مقدس براشون يادگاري گذاشته. جون حاجي اونقدر لجم ميگيره وقتي ميبينم كه يكي از اصحاب كهف كه حالا ديگه سن و سالش نزديك 50 شده در مقابل يك مدير كل تر و تميز (كه ماكزيمم 30 سال داره) در يكي از بنيادها داره التماس ميكنه كه داروهاشو تامين كنن. آخه اين مدير كل ژيگول چه ميدونه دوران كهف چي بود؟ اون كه اون موقعها هنوز بچه بوده حالا چيكار ميتونه بكنه براي امثال حاجي كهفيها!
حاجي نگران نيستي؟ حاجي دلت خون نيست؟ پشيمون نيستي؟ ....... نه ميدونم نيستي. آخه تو كه براي آدما نجنگيدي. اگه تو براي اونا رفته بودي حالا بايد پشيمون ميشدي كه محلتم نميذارن. اما تو براي حفظ كيان ما جنگيدي. تو براي اين جنگيدي كه يك عرب متجاوز رو از آرزوي ديرينه اش براي تسلط به اين گربه آريايي محروم كني. تو براي حفظ ناموس ما رفتي و عمر و جووني تو مصرف كردي. حالا ما اگه قدرنشناسيم تو به دل نگير.
حاجي! حال و هواي فكه و حاج عمران رو انتظار داري ماها كه ريشه ها مون زمينيه درك
بكنيم؟ از ما توقع داري براي آرمانهامون مثل تو قيد همه چي رو بزنيم؟ نه حاجي! ما اينكاره نيستيم. ما همونايي هستيم كه تا گوشه دستمون خون مياد بدو بدو واكسن كزاز ميزنيم مث بر و بچس نيستيم كه خمپاره يه كتفشو برده بود و اون اصلن نگران كزاز نبود!!!!
حاجي چه عالمي داشتي ها! نميخوام اينجا جلوي همه اينو بگم كه يه بار خودت گفتي بچه هام به من بي اعتنايي ميكنن و مدام شماتتم ميكنن. نخوا كه بگم خودت گفتي كه اونا ميگن:
"ما تو رو اون وقتا كه نياز داشتيم در كنار نداشتيم حالا هم برو با پير جمارانت محشور شو" .
نه حاجي! تو اين دردا رو به ما يواشكي گفتي. حتي يواشكي گفتي كه تو همين جايي كه كار ميكني چقدر زخم زبون تحمل ميكني كه به تو و برو بچس ميگن سازمان رو چاپيديد و خورديد. نگو كه روزي دهها بار بهتون متلك ميندازن كه رفتيد سهميه گرفتين و درس خوندين.
حاجي هر كي ندونه من كه ميدونم تو چه جوري درس خوندي. اصلن تو ديگه مغزي برات نمونده بود كه بخواي درس بخوني. خودت گفتي موقع درس استاتيك مدام صداي سوت خمپاره 60 تو گوشته. خودت گفتي يه بار كه صداي اين سوت رو تو گوشات شنيده بودي ناخودآگاه رفته بودي زير صندلي كه همه بهت خنديده بودن.
اما حاجي قبول كن كه بعد از رفتن مرادتون در سال شصت و هشت واقعا حال و هواي بر و بچس عوض شد. اصلن درون بر و بچس يه جور ناهماهنگي ايجاد شد. خيليها كه رنگ جبهه رو نديده بودن شدن فرمانده و امير و يكسري هم به صورت نچسب به اسم بسيجي ميخواستن خودشونو جاي بر و بچس جاي بزنن. اين آش اوقدر شور شد كه همه به تو و بر و بچس هم شك كردن و اونا را مسبب سختيهاي زندگي ميدونن. درصورتيكه بايد بگم دار و دسته حاجي – مثل همت و دوران ، مث باكري و باقري ، مث فلاحي مث صياد شيرازي ، محمد جهان آرا و ... – مردم دوست بودن. كه اگه به فكر مردم نبودن كه عمر و جوونيشونو اونجوري تو بيابونا نميگذروندن. خلاصه حاجي خيلي غريبه ها الان قاطي شماها شدن. برامون يه خورده تشخيصش سخت شده. توي دوران شما چيزي به نام ريا نبود حاجي! حالا اولين چيز شده ريا.
يادمه اون وقتا تو و بر و بچس براي رفتن به سلموني وقت نداشتين. تيپاتون خيلي ضايع بود. شلواراتون موهاتون ...... اما باور كن حاجي اون صفا و بي تكلفيتون ديگه نيست.
در آخر اين نامه ميخوام به تو و همه بر و بچس درود بفرستم. امروز كه در دنياي مجازيمون راحتيم و چيزي به نام ايران به وسعت همون يك ميليون و ششصد و چهل و هشت هزار و يكصد و نود و پنج كيلومتر مربع – بي هيچ كم و كاستي نسبت به سال پنجاه و نه – را در اختيار داريم بايد اقرار كنيم كه از تو و بر و بچس داريم. دست و بازوتونو ميبوسم البته همون قبل شصت و هشت اي ها رو.
ارادتمند
حاج واشنگتن
بيست و ششم سپتامبر دو هزار و شش ميلادي
پس از دستور:
الف) بر و بچس همان اهالي جبهه هستند. رزمندگاني كه واقعا بي ريا و براي آرمانهاي ملي شون به نبرد با دشمن رفتند. به كلمه "آرمان ملي" دقت كنيد.
ب) تمام دوستان گلي كه در پست قبلي بر حاجي منت نهاده و نظر هاي زيباشان را ارائه كردند بدانند كه حاجي در چند روز گذشته فرصت نكرد به آنها پاسخ دهد. انشالله تعالي در اسرع وقت از خجالت همه دوستان در خواهم آمد.
ج) با برخي دوستان مجازي كه ارتباط كلامي پيدا كرده ام درباره اين پست بحث كردم. آنهايي كهحاج واشنگتن را ميشناسند يا او را ديده اند شايد مفهوم اين پست را بهتر از دوستان ديگري گرفته باشند كه از حاج واشنگتن فقط يك تصوير خيالي براي خود ساخته اند.
دوستان عزيز!
حاج واشنگتن يك پيرمرد كهنسال نيست. انتخاب اين اسم و آن پسوند كذايي براي شخص حقيقي حاج واشنگتن دليل خاص خودش را داشته است كه شايد بعدها مجال گفتنش حاصل گردد. حاج واشنگتن واقعي سي و اندي سال دارد. شايد نزديك به خيلي از دوستاني كه اينجا را ميخوانند. حاج واشنگتن اصلا آدم دگم و بسته اي نيست. كساني كه با حاج واشنگتن در ويلاگهاي قبليش همراه بوده اند پستهاي آتشين حاجي را به ياد دارند كه در مورد ازدواج، باكره بودن، پس از طلاق و چند ده موضوع اجتماعي چه نگرشي داشته است. حاجي اهل خوشي است. حاجي بيشتر از اينكه عرفاني و آسماني باشد زميني است. مثل خود شما.
اما اينكه چرا به دوران جنگ نقب ميزند نيز دلايل خاص خودش را دارد. از نظر حاجي هر تلاشي شايسته تقدير است. شايد جوانترها الان دوست داشته باشند امريكا يا هر كشور ديگري بيايد و ايران را با يك حمله نظامي دچار دگرگوني نمايد. اما قطعا سال پنجاه و نه شرايط و طرف مخاصمه خيلي با الان فرق ميكرد. عراق سالها براي ايران نقشه داشت. با تجاوزش خيلي از نقاطي كه براي ايرانيها پاشنه آشيل بود را مورد هدف قرار داد. به صورت دسته جمعي به دختر نه ساله در سوسنگرد تجاوز كردند. زنهاي بسياري را در مقابل ديدگان شوهرانشان مورد تجاوز قرار دادند.... اينها همان پاشنه هاي آشيل بود. براي يك ايراني قابل هضم نبود. اين تمايلات بود كه جوان ايراني غيرتمند را به جبهه ميكشاند البته برخي از بر و بچس به تاسي از مرادشان و براي اسلام به اين جنگ ميرفتند كه خوب موضوع بحث ما نيستند. در خواندن اين نامه جواني را تجسم كنيد كه براي محفوظ ماندن خواهر و مادرتان به جنگ دشمن رفته است و جواني و سلامتي اش را هزينه كرده است. آيا شايسته يك تشكر نيست؟
Labels: يادمان