
روزگار استحاله را خوب يادم هست. اوج تموز بود و گرما بيداد ميكرد. لبهاي تشنه به دنبال يك مايع مبرد ميگشت كه بتواند با نوشيدن آن كمي از التهاب خود بكاهد. دست ِ كيمياگري كه آن سرنوشت را برايم زد يك گرمازده بيتاب بود. عرق از سرتاپايش ريزش ميكرد. سراسيمه به دنبال سرپناهي براي استراحت ميگشت. من چون همسفري همراه با او در داخل مشكش آرميده بودم و تقريبا يك دو روزي ميشد كه از پستان مبارك يك گاو در قالب شير بيرون جهيده بودم. از اينكه چگونه مرا به ماست تبديل كرده بودند درميگذرم. باري من يك ماست بودم.
در آن آتشفشان تموز، آن مرد اختراعي بس شگرف نمود. از امتزاج من با آب، معجوني جديد اختراع كرد و با اضافه كردن يخ برودتي دلنشين ايجاد كرد و جرعه اي از من بالا كشيد و لذت برد. بعد از آن بود كه پروسه شوم نامگذاري را آغاز نمود و نامي بر من نهاد كه تا ابد برايم ايجاد سوال و ابهام نمود: دوغ
حال كه فرصت بيان شكواييه پيدا كرده ام ميخواهم بپرسم كسي ميداند چرا نام مرا دوغ نهادند؟ واقعا در لحظه نامگذاري چرا چيز ديگري به ذهن آن مرد نرسيد؟ لطفا به من كمك كنيد و در اين مساله مداقه كنيد كه بعضي اسامي چرا و به چه علت به طور يكدفعه اي انتخاب شدند؟
* * *
اسامي جامد و غير مشتق هميشه براي من موجبات سوال بوده اند. سوال از بابت نحوه اختراع اين واژگان مطرح ميشد و البته هيچگاه پاسخي درخور برايش يافت نميشد. به برخي از اين اسامي دقت كنيد:
آب، زمين، دوغ، كشك، ماست، جارو، جيش و ...
به مساله چگونگي اختراع اين واژگان هم اندكي بيانديشيد شايد رستگار شويد!!!
اندرز بزرگان براي داشتن زندگي بهتر:
روز تولدت يك درخت بكار. [12]
Labels: پارادكسهاي ذهن من