
داشتن منزل در كوچه تنگ و باريك پرايوسي خاصي به صاب خونه ميده. حساب كن كه خونت توي كوچه اي باشه كه فقط خودت درِش رفت و آمد داري .... آخ كه چي ميشه....
اما داشتن يه همچين خونه اي معايب زيادي هم داره. اينجر خونه ها دقيقا مثل لامبورگيني ميمونن كه مشتري اول و آخرش خودتون هستين.
كوچه اي كه عرضش به اندازه عرض شونه هاس دردسر زياد داره. موقع اسباب كشي كه صاب خونه رو به عرش ميرسونه. فكر كن يخچال رو مجبور باشي روي كولت بزاري و يك كوچه 15-10 رو پياده گز كني و يخچال رو تو خونه ببري. اوه.... آخر مصيبته.
از هم بدتر يه عيب بزرگ تو اينجور خونه ها هست و اون اينكه هيچ همسايه اي دم دست نيست تا از بالاي پشت بوم بتوني توي حياطش رو ديد بزني.... فكرش رو بكن.... خونه اي كه موقعيت سوق الجيشي نداشته باشه مفت مي ارزه؟
يه مثالي بود در ايام شباب وقتي ميخواستن به ميزان بي ارزش بودن كسي اشاره كنن ميگفتن: يارو عين كوچه بن بستي ميمونه كه تهش پي پي كرده باشن!!!!
به نظرتون اون خونه ته كوچه ميتونه مصداق اين مثال باشه يا نه؟
پيونشتها:
يكم: شرمنده روي گل تمام دوستان خوب خودم هستم اگر در اين هفته اصلا فرصت ديدار از وبلاگشان را نداشته ام. همانند اَستري هستم كه تا زانو در گل فرو رفته باشد. هجوم وحشتناك كار و كار و كار ......
دوم: بالاخره قانون مورد نظر تصويب شد. انتخابات مجلس و رياست جمهوري با همديگر ادغام شدند. چرا؟ هر كس منظور قانونگذار را درك نكرده از ما نيست. پر واضح است كه هدف يك كاسه كردن و يكدست كردن مجموعه اس ديگه.....
الحمدالله و المنه دوره رياست جمهوري و مجلس هم پنج ساله شد.
سوم: آق مشتي ماشالله. با تو هستم.... چرا؟ چرا؟
Labels: طنز